Sarılmak dünyanın en güzel şeyi. Hesapsız, içten sevgidir sarılmak. Sevdiklerine doyasıya sarılan insanları hep sevmişimdir, ki bu insanlar çocukken de sevgiyle büyümüşlerdir muhtemelen. Tokalaşırken sıcacık sıkarlar elinizi.
Babam bana küçükken bir peluş hayvan almıştı. Egzotik, ilginç bir hayvan değildi bu, peluş, yumuşacık bir inekti. Bazen onu bahçeye indirir, otlamasını sağlardım. Geceleri ona sarılarak uyurdum. Daha sonra gerçek hayvanlarım da oldu, kediler, balıklar, hatta bir tavşan.
Peluş oyuncak çocuğunuzun hayal dünyasının gerçek bir kahramanıdır. Onunla oyunlar oynar, ona sarılır, hatta kimbilir çocuğunuzun sahip olduğu peluş oyuncaklar onunla konuşuyordur, hikayeler anlatıyordur ona.
Sevgi, bütün yetişkin insanların aradığı şey. Özellikle küçükken yeterince sevgi görmeyen bireyler bir ömür boyu bunun eksikliğiyle yaşıyorlar. Çocuğunuza sevmeyi öğretemezsiniz, o, bu duyguyu sizde görür, yaşar ve hisseder.
Ona hediye edeceğiniz peluş oyuncak, büyüyene dek onun arkadaşı olacak. Hatta belki, üniversiteye gittiğinde, çalışmaya başladığında bile bu oyuncağı atmayacak, odasının bir köşesinde saklayacak. Hem kendi çocukluğunu, hem de sizin sevginizi hatırlayacak. Çocukken sahip olduğu peluş ayıları atmayan, ilerki yaşlarda da bunlarla yaşayan pek çok genç kız ve kadın var.
Şimdi dolabımın üstüne peluş bir yunus olsaydı fena olmazdı hani.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder